- W badaniu udokumentowano 33 gatunki roślin leczniczych z 18 rodzin, stosowanych do leczenia 20 chorób bydła w dystrykcie Bure w Etiopii.
- Najczęściej używane części roślin to liście (57,7%), a krzewy dominują wśród form wzrostu (42,4%).
- Najwyższy współczynnik konsensusu informatorów (ICF) dotyczy chorób układu oddechowego (0,97) i schorzeń dermatologicznych (0,88).
- Tradycyjna medycyna weterynaryjna jest podstawowym źródłem opieki nad zwierzętami, ale zagrażają jej zmiany kulturowe i degradacja środowiska.
Wprowadzenie do tradycyjnej medycyny weterynaryjnej
Tradycyjna medycyna oparta na roślinach pozostaje głównym źródłem opieki zdrowotnej nad bydłem w Etiopii. W dystrykcie Bure, położonym w strefie Illubabor w regionie Oromia, lokalna społeczność polega na indigenousowej wiedzy do leczenia zwierząt. Jednak praktyki te są zagrożone przez zmiany kulturowe, niszczenie siedlisk, wylesianie i nadmierną eksploatację roślin leczniczych.
Dokumentowanie tej wiedzy jest kluczowe dla odkrywania nowych leków oraz zrównoważonego zarządzania zasobami. Przeprowadzono badanie przekrojowe z udziałem 325 informatorów z pięciu kebeles, wykorzystując ankiety półstrukturalne.
Zdocumentowane rośliny lecznicze i ich charakterystyka
Badanie zidentyfikowało 33 gatunki roślin z 18 rodzin, używane do leczenia 20 różnych chorób bydła. Najczęściej zgłaszane rodziny to Asteraceae (18,2%), Solanaceae (12,1%), Fabaceae (9,1%) oraz Acanthaceae (6,1%).
Krzewy stanowiły największy odsetek form wzrostu (42,4%), po nich następowały zioła (30,3%). Najpopularniejszą częścią rośliny były liście (57,7%), a następnie owoce (11,4%).
Sposoby przygotowania i podawania preparatów
Większość preparatów (84,6%) przygotowywano ze świeżych materiałów roślinnych, a miażdżenie było dominującą metodą (35%). Najczęstszą drogą podania była aplikacja doustna (67%).
Choroby bydła i konsensus informatorów
Najwyższy wskaźnik konsensusu informatorów (ICF) odnotowano dla roślin stosowanych w leczeniu chorób układu oddechowego (ICF = 0,97), za nimi podążały schorzenia dermatologiczne (ICF = 0,88). Te wyniki wskazują na silne porozumienie w społeczności co do skuteczności tych metod.
Dystrykt Bure okazuje się bogatym źródłem roślin leczniczych, co podkreśla jego znaczenie dla wiedzy ethnoveterinaryjnej.
Wyzwania i potrzeba dalszych badań
Zachowanie tradycyjnej wiedzy wymaga dalszych badań nad właściwościami fitochemicznymi, aktywnością antybakteryjną, sposobami podawania oraz ustaleniem standardowych dawek. Zrównoważone wykorzystanie tych zasobów jest niezbędne w obliczu presji środowiskowej.
Badanie przeprowadzili Abadir Abdu i Girma Gudesho z Uniwersytetu Mizan-Tepi w Etiopii, uzyskując zgodę etyczną od lokalnych władz i informatorów.
Źródło: Oryginalny artykuł
Zapalony zielarz i miłośniki natury. Zainspirowany złożonością i bogactwem natury, poświęcił swoje życie odkrywaniu i naukowemu badaniu roślin leczniczych. Pasja do roślin i głębokie zrozumienie ich leczniczych właściwości przekłada się na unikalne, holistyczne podejście do zdrowia i wellness.
