Kluczowe wnioski:

  • Najwyższe plony trzciny cukrowej uzyskano przy dawce 3 kg boru i 10 kg cynku na hektar.
  • Stosowanie tych mikroelementów wyraźnie poprawiło wysokość i masę łodyg oraz zawartość cukru w soku.
  • Efekt nawożenia boru i cynku utrzymywał się również w kolejnym pokoleniu (odroślinie).
  • Nie stwierdzono istotnego oddziaływania boru i cynku między sobą – każdy pierwiastek działał niezależnie.

Trzcina cukrowa to roślina długiego okresu wegetacji, która bardzo intensywnie pobiera składniki pokarmowe z gleby. Przy wieloletniej uprawie łatwo dochodzi do niedoborów mikroelementów, zwłaszcza boru i cynku. Badania przeprowadzone w Indiach pokazały, że odpowiednie uzupełnienie tych pierwiastków wyraźnie poprawia zarówno plon, jak i jakość surowca.

Jak zaplanowano doświadczenie

Badania polowe prowadzono przez trzy sezony wegetacyjne na terenie gospodarstwa uniwersyteckiego w Navsari. Sprawdzano wpływ czterech dawek boru (0, 1, 2 i 3 kg/ha) oraz czterech dawek cynku (0, 5; 7,5 i 10 kg/ha). Nawozy stosowano razem z zalecaną dawką NPK, a wyniki analizowano łącznie dla wszystkich lat.

Wpływ boru i cynku na parametry wzrostu

Najwyższe rośliny i najcięższe łodygi uzyskano przy najwyższych dawkach obu mikroelementów. Przy 3 kg boru oraz 10 kg cynku na hektar masa jednej łodygi była wyraźnie większa niż w obiektach bez tych pierwiastków. Jednocześnie wzrosła masa zielonej masy liściowej, co ma znaczenie przy produkcji paszy lub mulczowaniu plantacji.

Poprawa jakości technologicznej surowca

Aplikacja boru i cynku korzystnie wpłynęła na skład chemiczny soku. Zawartość cukrów ogółem oraz współczynnik polaryzacji były najwyższe przy dawkach 3 kg B i 10 kg Zn na hektar. Dzięki temu wzrosła też wartość handlowa plonu, czyli ilość cukru możliwego do uzyskania z jednej tony trzciny.

Jak zmienia się pobieranie składników pokarmowych

Rośliny nawożone borem i cynkiem zawierały więcej azotu, fosforu i potasu zarówno w łodygach, jak i w liściach. Jednocześnie wzrastało stężenie samego boru i cynku, co świadczy o lepszym wykorzystaniu tych mikroelementów przez uprawę. Efekt ten utrzymywał się także w odroślinie.

Sprawdź również:  Kasza Jaglana na Zatoki: Ukojenie i Ulga!

Efekt resztkowy w kolejnym pokoleniu

Trzcina cukrowa jest rośliną wieloletnią i po zbiorze pierwszego plonu często prowadzi się uprawę odroślową. W doświadczeniu stwierdzono, że wyższe dawki boru i cynku zastosowane pod pierwszą uprawę pozytywnie wpływały także na wysokość, masę i plon odrośliny. Nie wymagało to dodatkowego nawożenia w drugim roku.

Brak wzajemnego oddziaływania pierwiastków

Analiza statystyczna nie wykazała istotnego współdziałania boru i cynku. Oznacza to, że każdy z tych mikroelementów działał niezależnie i nie było potrzeby stosowania ich w precyzyjnie dobranych proporcjach. Rolnik może więc decydować o dawce boru i cynku osobno, w zależności od zasobności gleby.

Praktyczne wnioski dla plantatorów

  • Przy niedoborze boru warto rozważyć dawkę 3 kg B/ha, a przy niedoborze cynku – 10 kg Zn/ha.
  • Nawożenie mikroelementami pod trzcinę cukrową może przynieść korzyści także w drugim roku uprawy bez dodatkowych nakładów.
  • Regularne oznaczanie zawartości boru i cynku w glebie pozwala precyzyjnie dobrać dawki i uniknąć zarówno niedoborów, jak i nadmiaru.

Źródło: Oryginalny artykuł