Kluczowe wnioski:

  • Szczepy probiotyczne z produktów komercyjnych okazały się należeć do gatunku Enterococcus lactis i tworzyły dwa odrębne grupy genetyczne.
  • Żaden ze szczepów probiotycznych nie zawierał niebezpiecznych genów oporności na antybiotyki ani czynników wirulencji obecnych w szczepach klinicznych.
  • Właściwości probiotyczne, takie jak tolerancja na kwas żołądkowy i sole żółciowe, różniły się znacząco między poszczególnymi szczepami.
  • Wyniki podkreślają konieczność oceny bezpieczeństwa i skuteczności każdego szczepu osobno przed zastosowaniem w suplementach.

Enterococcus w probiotykach – dlaczego wymaga dokładnej oceny

Bakterie z rodzaju Enterococcus są powszechnie dodawane do suplementów probiotycznych, ponieważ mogą wspierać równowagę mikroflory jelitowej. Jednocześnie niektóre szczepy tego rodzaju potrafią powodować infekcje u osób z osłabioną odpornością, dlatego konieczne jest dokładne sprawdzanie każdego produktu.

Dotychczasowe badania najczęściej opisywały pojedyncze szczepy. Brakowało natomiast kompleksowych porównań kilku komercyjnych produktów dostępnych na rynku azjatyckim, które łączyłyby analizę genetyczną z badaniami laboratoryjnymi.

Jak przeprowadzono badanie pięciu szczepów probiotycznych

Naukowcy przeanalizowali pięć szczepów wyizolowanych z gotowych produktów probiotycznych oraz pięć szczepów referencyjnych. Wykorzystano sekwencjonowanie całego genomu, co pozwoliło dokładnie określić tożsamość bakterii i ich właściwości genetyczne.

Wszystkie szczepy probiotyczne zostały ostatecznie zaklasyfikowane jako Enterococcus lactis. Analizy filogenetyczne i multilocus sequence typing pokazały, że tworzą one dwie wyraźne grupy: jedną o sekwencji typu ST-812 i drugą o sekwencji ST-76.

Różnice genetyczne między dwoma grupami szczepów

Szczepy z pierwszej grupy posiadały więcej genów związanych z metabolizmem węglowodanów i rozkładem błonnika pokarmowego. Szczepy z drugiej grupy wyróżniały się natomiast obecnością genów uczestniczących w syntezie karotenoidów.

Te różnice w profilu genetycznym wskazują, że nawet w obrębie tego samego gatunku funkcje metaboliczne mogą się wyraźnie różnić w zależności od grupy filogenetycznej.

Profil bezpieczeństwa szczepów probiotycznych

Ważnym wynikiem badania było stwierdzenie, że wszystkie analizowane szczepy probiotyczne nie zawierały genu vanA odpowiedzialnego za oporność na wankomycynę. Nie wykryto również kluczowych genów wirulencji, takich jak esp, hyl czy gelE, które występowały w szczepie klinicznym użytym jako kontrola.

Sprawdź również:  Kawa w Domowej Pielęgnacji: Przepisy na Naturalne Peelingi dla Zdrowej Skóry

Badania fenotypowe potwierdziły, że szczepy były wrażliwe na penicylinę, ampicylinę, wankomycynę i tetracyklinę. Nie stwierdzono też nabytej oporności na antybiotyki uznawane przez WHO za krytycznie ważne.

Zmienność właściwości probiotycznych w warunkach laboratoryjnych

Testy in vitro wykazały dużą różnicę między szczepami w zakresie przeżywalności w środowisku kwasu żołądkowego oraz odporności na sole żółciowe. Niektóre szczepy radziły sobie znacznie lepiej od innych.

Zaobserwowano również zróżnicowanie aktywności enzymu hydrolazy soli żółciowych, który wpływa na metabolizm cholesterolu. Wyniki te potwierdzają, że cechy probiotyczne są silnie zależne od konkretnego szczepu.

Znaczenie wyników dla wyboru suplementów

Przeprowadzona analiza pokazała wyraźny związek między tożsamością genetyczną szczepów a ich profilem bezpieczeństwa oraz potencjalnymi właściwościami probiotycznymi. Takie podejście może pomóc w bardziej świadomym doborze szczepów do produkcji suplementów diety.

Źródło: Oryginalny artykuł