Kluczowe wnioski:

  • SRM 1950 to materiał referencyjny wydany w 2011 roku przez amerykański instytut NIST we współpracy z NIH, przeznaczony do badań metabolomicznych w ludzkim osoczu.
  • Przez 15 lat materiał ten wykorzystano w ponad 400 pracach naukowych, głównie do porównań między laboratoriami oraz ustalania wartości docelowych dla setek związków.
  • Oprócz certyfikowanych wartości dla aminokwasów, kwasów tłuszczowych i markerów klinicznych, największe znaczenie zyskał dzięki społecznościowym wartościom konsensusowym.
  • Sukces SRM 1950 przyczynił się do powstania kolejnych materiałów referencyjnych NIST dedykowanych badaniom „omics”.

Powstanie i cel materiału referencyjnego

W 2011 roku amerykański Narodowy Instytut Standardów i Technologii (NIST) we współpracy z Narodowym Instytutem Cukrzycy oraz Chorób Trawiennych i Nerek wydał materiał o nazwie SRM 1950. Był to zamrożony ludzki osocze wzbogacone o metabolity, stworzone z myślą o wspieraniu pomiarów w metabolomice.

Celem materiału było zapewnienie laboratoriom wspólnego punktu odniesienia, dzięki któremu wyniki badań z różnych miejsc można porównywać ze sobą. W skład certyfikowanych wartości weszły wybrane aminokwasy, kwasy tłuszczowe oraz markery kliniczne, takie jak cholesterol, glukoza, 25-hydroksywitamina D i hormony steroidowe.

Jak SRM 1950 wpłynął na badania na całym świecie

Przez piętnaście lat materiał ten zyskał szerokie uznanie w środowisku naukowym. Analiza ponad czterystu publikacji technicznych pokazała, że SRM 1950 stał się popularnym narzędziem do sprawdzania metod analitycznych oraz oceny wydajności sprzętu.

Wiele laboratoriów używało go do weryfikacji swoich wyników w porównaniu z wartościami certyfikowanymi przez NIST. Ponad pięćdziesiąt prac dostarczyło szczegółowych danych jakościowych i ilościowych, porównując je z wartościami konsensusowymi wypracowanymi przez społeczność badaczy.

Największą wartością materiału okazały się właśnie te wspólne wartości docelowe dla setek związków mierzonych w badaniach metabolomicznych i lipidomicznych. Dzięki temu laboratoria mogły oceniać nie tylko dokładność swoich metod, ale także porównywać je z wynikami innych zespołów.

Sprawdź również:  Bioaktywne dodatki paszowe w żywieniu zwierząt: innowacje, zdrowie i zrównoważony rozwój

Znaczenie dla dalszego rozwoju badań „omics”

Sukces SRM 1950 pokazał, jak ważna jest dostępność standaryzowanych materiałów w badaniach na dużą skalę. Przyczynił się do stworzenia kolejnych materiałów referencyjnych NIST przeznaczonych dla społeczności zajmujących się omiką.

Autorzy przeglądu podkreślają również potencjał istniejących materiałów klinicznych i środowiskowych, które można dodatkowo scharakteryzować pod kątem metabolitów i udostępnić społeczności badaczy.

Zalecenia na przyszłość

Na podstawie zebranych doświadczeń eksperci przygotowali wskazówki dotyczące kolejnych materiałów referencyjnych. Zalecają rozszerzenie zakresu certyfikowanych wartości oraz ułatwienie dostępu do danych konsensusowych.

Celem jest dalsze zwiększenie użyteczności takich materiałów w codziennej pracy laboratoriów zajmujących się analizą metabolitów i lipidów.

Źródło: Oryginalny artykuł