- Mimo wysokiej wiedzy na temat niedokrwistości z niedoboru żelaza (98% personelu i 96% studentów), praktyki dietetyczne są niewystarczające.
- 35% personelu i 22% studentów miało diagnozę IDA w ciągu ostatnich 2-3 lat, z wyraźną przewagą wśród kobiet.
- Tylko niewielki odsetek stosuje specjalne diety (13% personelu, 10% studentów) lub suplementy żelaza.
- Wysokie spożycie herbaty/kawy i niskie jedzenie żywności bogatej w żelazo jest powszechne w obu grupach.
Co to jest niedokrwistość z niedoboru żelaza i dlaczego jest groźna?
Niedokrwistość z niedoboru żelaza (IDA) prowadzi do zaburzeń poznawczych, zmęczenia, osłabionej odporności oraz powikłań w ciąży. Powstaje na skutek ubogiej diety, zaburzeń wchłaniania żelaza, utraty krwi lub zwiększonego zapotrzebowania na ten pierwiastek. Ocena wiedzy, postaw i zachowań żywieniowych, zwłaszcza wśród osób z sektora medycznego, jest kluczowa dla skutecznych strategii prewencyjnych.
Metodyka badania
Badanie przeprowadzono jako ankietę online na 204 osobach (60 personelu i 144 studentach) z paramedycznego college’u Uniwersytetu Króla Sauda w Arabii Saudyjskiej. Użyto nieprawdopodobieństwa próbkowania i samooceniawanego kwestionariusza w języku angielskim, rozesłanego aktywnymi e-mailami. Dane analizowano za pomocą statystyki opisowej i testów chi-kwadrat, uznając istotność statystyczną przy p < 0,05.
Demografia i rozpowszechnienie IDA
Wśród respondentów 35% personelu i 22% studentów zgłosiło diagnozę IDA w ciągu ostatnich 2-3 lat przed badaniem. Występowanie było znacznie wyższe u kobiet (41% personelu, 29% mężczyzn), a wśród studentów zaobserwowano istotną statystycznie zależność od płci (p = 0,01).
Kto najczęściej choruje?
- Kobiety: 13 z 41% personelu i studenci z istotną różnicą płciową.
- Ogólna częstość: wyższa u personelu niż studentów.
Poziom wiedzy i postawy
Aż 98% personelu i 96% studentów wykazało odpowiednią wiedzę na temat IDA, a postawy były ogólnie pozytywne. Mimo to osoby z wcześniejszą diagnozą rzadko wprowadzały specjalne diety lub suplementy. Połowa personelu i jedna trzecia studentów konsultowała się z lekarzem, a wizyty u dietetyka zgłosiło odpowiednio 10% i 22% (znacząca różnica płciowa u studentów, p = 0,02).
Praktyki dietetyczne – główne problemy
Praktyki zapobiegawcze były niewystarczające: tylko 13% personelu i 10% studentów stosowało specjalną dietę, a mniej niż jedna trzecia używała suplementów żelaza. Obie grupy często spożywały dużo herbaty lub kawy, co hamuje wchłanianie żelaza, oraz mało jedli produktów bogatych w ten składnik.
Najczęstsze błędy żywieniowe:
- Wysokie spożycie herbaty/kawy.
- Niskie spożycie żywności bogatej w żelazo.
- Rzadkie stosowanie suplementów.
Wnioski i zalecenia
Mimo dobrej wiedzy i pozytywnych postaw, zarówno personel, jak i studenci wykazują słabe zachowania dietetyczne zapobiegające IDA. Istotna różnica płciowa w częstości wśród studentów wskazuje, że sama świadomość nie wystarcza do zmiany nawyków. Wyniki sugerują potrzebę dalszych badań i programów edukacyjnych w środowisku akademickim, by zmniejszyć ryzyko IDA.
Źródło: Oryginalny artykuł
Komentarze czytelników 3
Warto dodać, że w kontekście niedokrwistości często zapominamy o tzw. biodostępności żelaza. Nie wystarczy jeść produktów bogatych w ten pierwiastek, bo na jego wchłanianie ogromny wpływ ma to, co jemy jednocześnie. Na przykład witamina C znacznie zwiększa przyswajanie żelaza niehemowego z produktów roślinnych, podczas gdy picie herbaty czy kawy do posiłku może to wchłanianie znacząco utrudnić. To wiedza, którą każdy student kierunków medycznych powinien mieć w małym palcu, bo to podstawa skutecznej profilaktyki w codziennym życiu pacjenta.
Bardzo interesujący artykuł. Sama niedawno zmagałam się z ogromnym osłabieniem i ciągłym zmęczeniem, a po badaniach krwi okazało się, że to właśnie silna anemia z niedoboru żelaza. Musiałam przejść długą suplementację pod okiem lekarza, bo dieta niestety nie wystarczała, żeby uzupełnić zapasy. Dobrze, że poruszacie ten temat wśród studentów medycyny, bo świadomość na ten temat jest wciąż za mała, nawet w środowisku, które powinno być najlepiej poinformowane.
Czy w badaniu sprawdzano również, w jaki sposób studenci paramedyczni oceniają dostępność edukacji żywieniowej w ramach swojego toku studiów? Zastanawiam się, czy wiedza teoretyczna o niedokrwistości przekłada się u nich na faktyczne nawyki żywieniowe, czy może jest to tylko sucha wiedza akademicka, o której zapominają w codziennym biegu między zajęciami a praktykami. Chętnie dowiedziałbym się więcej o korelacji między wiedzą a praktyką w tej konkretnej grupie badawczej.
💬 Co sądzisz? Podziel się swoją opinią
Twój komentarz zostanie opublikowany po moderacji. Adres email nie będzie widoczny.