- W badaniu w dystrykcie Bure (Etiopia) udokumentowano 33 gatunki roślin leczniczych z 18 rodzin, stosowanych do leczenia 20 chorób zwierząt hodowlanych.
- Najczęściej używane części roślin to liście (57,7%), a krzewy dominują wśród form wzrostu (42,4%).
- Najwyższy współczynnik zgody informatorów (ICF) dotyczy chorób układu oddechowego (0,97) i schorzeń skórnych (0,88).
- Tradycyjna medycyna weterynaryjna jest zagrożona przez zmiany kulturowe i niszczenie siedlisk, co wymaga dalszych badań nad właściwościami tych roślin.
Wstęp do tradycyjnej medycyny weterynaryjnej
Tradycyjna medycyna odgrywa kluczową rolę w opiece zdrowotnej nad zwierzętami hodowlanymi w Etiopii, szczególnie w regionach wiejskich. W dystrykcie Bure, położonym w strefie Illubabor w regionie Oromia, lokalna społeczność polega na roślinach leczniczych do zwalczania chorób bydła. Badanie przekrojowe z udziałem 325 informatorów z pięciu kebeles miało na celu udokumentowanie tych praktyk przed ich utratą spowodowaną zmianami kulturowymi, wylesianiem i nadmierną eksploatacją roślin.
Różnorodność roślin leczniczych
Identyfikowano łącznie 33 gatunki roślin z 18 rodzin botanicznych, używanych do leczenia 20 różnych schorzeń zwierząt. Najczęściej zgłaszane rodziny to Asteraceae (18,2%), Solanaceae (12,1%), Fabaceae (9,1%) oraz Acanthaceae (6,1%). Krzewy stanowiły największy odsetek form wzrostu (42,4%), po nich następowały zioła (30,3%).
Części roślin i metody przygotowania
Liście były najczęściej wykorzystywaną częścią roślin (57,7%), a owoce zajmowały drugie miejsce (11,4%). Większość preparatów przygotowywano ze świeżych roślin (84,6%), a miażdżenie było dominującą metodą (35%). Administracja doustna przeważała jako droga podania (67%).
Najskuteczniejsze zastosowania według zgody informatorów
Współczynnik zgody informatorów (ICF) był najwyższy dla roślin stosowanych w leczeniu chorób układu oddechowego (ICF = 0,97), a następnie schorzeń dermatologicznych (ICF = 0,88). Te wyniki wskazują na silną tradycję i powszechną wiedzę lokalną w tych obszarach. Dokumentacja ta podkreśla znaczenie dystryktu Bure jako źródła wiedzy etnoweterinaryjnej.
Wyzwania i potrzeba dalszych badań
Praktyki etnoweterinaryjne są zagrożone przez niszczenie siedlisk i zmiany społeczne, co wymaga pilnej dokumentacji dla celów odkrywania nowych leków i zrównoważonego zarządzania zasobami. Konieczne są dalsze studia nad właściwościami fitochemicznymi, aktywnością antybakteryjną, sposobami podawania oraz standaryzacją dawek tych roślin. Badanie przeprowadzili Abadir Abdu i Girma Gudesho z Uniwersytetu Mizan-Tepi w Etiopii.
Źródło: Oryginalny artykuł
Zapalony zielarz i miłośniki natury. Zainspirowany złożonością i bogactwem natury, poświęcił swoje życie odkrywaniu i naukowemu badaniu roślin leczniczych. Pasja do roślin i głębokie zrozumienie ich leczniczych właściwości przekłada się na unikalne, holistyczne podejście do zdrowia i wellness.
